เคยไหมครับที่ฟังเพลงอะไรครั้งแรกแล้วรู้สึกว่า “เฮ้ย นี่แหละวะ เพลงของกู”
ย้ำอีกทีนะครับว่าเป็นการฟังครั้งแรก ไม่ใช่ครั้งที่สองที่สาม
ที่คลื่นวิทยุเปิดกรอกหูย้ำๆ จนรู้สึกว่า “เอาวะ เพราะก็ได้วะ”

..และเพลงนี้ ของ Groove Riders ก็ทำได้

(อ่านเนื้อเพลงได้จาก MusicATM จ้ะ)

คุณปรัชญาถามว่าทำไมไม่อัปบล็อก ห๊า ห๊า ห๊า
คุณชายเค้าอยากให้โบว์เนี่ยขยันอ่าน ขยันเขียน
ปีนึงอยากให้โบว์อ่านหนังสือเกิน 8 บรรทัด อัปก็ได้ว้า

วันก่อนโบว์กะเพื่อนอักษร(หนีบแอนไปด้วย)
รวมตัวกันไปเยี่ยมหลานใบหม่อน ลูกกอล์ฟกะไก๋มา
ไก๋นี่เพื่อนโบว์ตั้งแต่เรียนอักษร กอล์ฟก็เพื่อนแอนตั้งแต่เรียนถาปัด
คู่นี้นี่คบกันตั้งแต่ปี 1 เลย เป็นคู่ที่น่ารักมากๆ
แถมยังแต่งงานคู่แรกในบรรดาหมู่เพื่อนฝูง
เลยนำหน้าเพื่อนๆ ไปหลายขุมกันทีเดียว
ตอนนี้เจ้าใบหม่อนอายุได้ 9 เดือนแล้ว
น่าฟัดมาก ยังกะอิ๊กคิวซัง

รูปจากพ่อมัน (กอล์ฟ) ไอ้คุณหลานนี่พลังไม่ตกเล้ย เล่นได้ทั้งวัน

รูปจากพ่อมันอีก แอนอุ้มเด็กแล้วแปลกๆ แฮะ ไม่ค่อยชินเลย

ดูป้าๆ น้าๆ มันซิ เฉามือแย่เลยหลานตู

ปล.ยังนึกภาพตัวเองไม่ออกเลยนะเนี่ย
ว่าถ้าแต่งงานไปแล้วมีลูกจะเป็นยังไง ยังทำใจไม่ได้เลยนะเนี่ย
ยังนึกว่าตัวเองเป็นวัยสะรุ่นอยู่เลย
ดูรูปเพิ่มเติมได้ที่นี่

เมื่อเช้าเดินออกไปหน้าบ้าน ก็พบว่าตู้จดหมายมีซองกระดาษยัดไว้หนึ่งซอง
ทีแรกคิดว่าเป็นโฆษณาขายของจากห้างที่เผลอไปกรอกที่อยู่ให้เขาไว้ซะอีก
ที่ไหนได้พอหยิบออกมา ก็เห็นประทับตรา AIRMAIL และมีแสตมป์ที่ไม่คุ้นตา

โอ้ว ของนอกนี่หว่า!

พอแกะดูก็เห็นการ์ดอวยพรใบเบ้อเร่อ (ลองเทียบกับขนาดกำแพงข้างหลังดู)
ข้างในมีตัวการ์ตูนน่ารักงุงิ พลิกดูอีกด้านก็พบคำอวยพรที่เขียนด้วยปากกา
ใจความข้างในบอกว่า “นี่เป็นการ์ดอวยพรงานแต่งใบแรกในชีวิตของผม..”

ครับ.. ตั้งแต่เกิดมา ผมเองก็เพิ่งเคยได้รับการ์ดอวยพรแต่งงานเหมือนกัน

แล้วก็ตามด้วยข้อความอีกสองสามย่อหน้า ตามด้วยจุดๆๆ…. ไปจนหน้าสุดท้าย
เจ้าของลายมืออ้างว่า “ไม่รู้จะเขียนอะไรดี” เลยใส่จุดๆๆ ไปให้มันเต็มทุกหน้า
(ถ้าเป็นผมจะอวยพรผู้ชายด้วยกันก็คงไม่รู้จะเขียนอะไรดีเหมือนกันแฮะ)
เอ๊ะ หรือว่าการที่ใส่จุดๆๆ ให้ครบทุกหน้านี่เพราะกลัวผมจะเอาไปใช้ต่อวะ

หน้าสุดท้าย เจ้าของลงชื่อ.. mk (ชื่อเดียวกับร้านสุกี้ที่ไปกินบ่อยๆ ตรงโลตัส)
ผมอ่านแล้วก็ยิ้ม ยิ้มแล้วก็ส่งให้โบว์ แล้วก็เอามาดูเองอีกรอบ แล้วก็ยิ้ม…

ก่อนจะเก็บใส่ซองอีกครั้ง ก็ลองเอานิ้วโป้งถูๆ ตรงหน้าที่เป็นตัวการ์ตูน
โอ้ว.. กากเพชรร่วงกระจาย

ขอบคุณครับ mk
ขอบคุณสำหรับไมตรีอันน่ารักครั้งนี้ครับ ..ไว้แต่งงานเมื่อไหร่บอกด้วยนะ
จะได้ส่งกากเพชรไปเยอะๆ

หลังจากบอร์ดอนุมัติความคิดของโบว์กะแอน
ว่างานพิธีตอนเช้าของโบว์กะแอน เราทั้งคู่ไม่ชอบความยุ่งยาก
ไม่อยากจัดใหญ่โต ที่จะต้องมีขบวนแห่ มีขนม มีต้นกล้วยต้นอ้อย
แถมยังต้องนั่งหลังแข็งบนตั่งน้ำสังข์นานๆ ตอนที่คนมาหลั่งน้ำสังข์
สรุปตอนนี้เลยเหลือลดขั้นตอนแค่จัดง่ายๆ
เช้าไปทำบุญกันที่วัด กลับมาก็พิธีสู่ขอมีแค่ขันหมากหลักๆ
หมั้น สวมแหวน ไหว้พ่อแม่ ส่งตัว จบข่าว
แขกที่มางานก็มีแค่บ้านแอนไม่กี่คน บ้านโบว์ก็มีแค่ญาติสนิทๆ เท่านั้น

ที่เล่ามาตั้งหลายบรรทัดเนี่ยมันมีที่มาที่ไปนะ
เพราะเมื่อไม่ต้องจัดพิธีการแบบเต็มสตรีม เลยทำให้โบว์ไม่ต้องใส่ชุดไทยในงานพิธีตอนเช้า
ที่โบว์เคยบอกว่าไปลองแล้วเหมือนนางตานีน่ะ เห็นไหมล่ะมันมีที่มาที่ไปจริงๆ นะเออ
แต่ด้วยความที่คุณนลินฟ้า(แม่ข้าพเจ้า) เป็นช่างตัดเสื้อ ถึงคนจะมาน้อยไม่ต้องยุ่งยากแล้ว
แค่ไปทำบุญที่วัดและมีพิธีหมั้นเล็กๆ น้อยๆ ดิช้านก็ต้องสวยค่ะ
เพราะฉะนั้นจึงบังเกิดชุดหมั้นและชุดทำบุญเกิดขึ้น
สรุปตอนนี้ศิวาพรมี 3 ชุดคือ
1.ชุดหมั้น
2.ชุดยาว
3.ชุดสั้น (วันปาร์ตี้กับเพื่อน)

ถ่ายตอนไปลองชุดครั้งที่ 1
ชุดเป็นเกาะอกสั้น แล้วมีเสื้อกั๊กเป็นคอจีน กันโป๊ตอนไหว้พระ
แบบนี่ถอดมาจากนิตยสารเลยนะ แต่ด้วยความที่นางแบบเค้าสวยและหุ่นดี
แต่เรามันหุ่นไม่เท่าเค้า เลยใส่ไม่สวย ดูแล้วมันยังขัดๆ แม่เลยจะต้องแก้ตรงกระโปรงอีกนิดนึง

ผ่านไป 2 วันแม่โบว์เรียกตัวกลับบ้านเพื่อลองชุดครั้งที่ 2
คราวนี้น่าจะโอเคแล้วแหละ แม่แก้ตรงกระโปรงแล้ว
เดี๋ยวทำดอกไม้มาติดตรงกระโปรงอีกนิดนึงน่าจะโอเคเนอะ
รูปบนซ้ายนั่นคือสุ่มไก่ 555 มันคือสุ่มที่เอาไว้ใส่ข้างในสำหรับชุดยาว
เดี๋ยวอีกไม่กี่วันชุดยาวน่าจะเสร็จ แล้วจะเอามาอวดอีกทีนะ

ปล.ออกตัวแทนแม่ก่อนว่า แม่โบว์เป็นช่างตัดเสื้อผ้าธรรมด๊าธรรมดา
ไม่เคยตัดชุดแต่งงานให้ใคร นอกจากตัดชุดแต่งงานของตัวแม่เอง
แม่บอกว่าชุดแต่งงานกับชุดสตรีที่แม่เรียนมาเนี่ยคนละสูตรกัน แต่มันน่าจะคล้ายกัน
แม่จะลองดูนะ ตัดชุดให้ลูกตัวเองจะได้ภูมิใจด้วยกันทั้งแม่ทั้งลูก
โบว์รักและภูมิใจแม่นะคะ