วันที่ 9 เพื่อนเจ้าสาว เพื่อนเจ้าบ่าวที่โรงเรียนโบว์มากันเยอะมาก
ประหนึ่งงานเลี้ยงรุ่น ตอนแรกจะชวนไปงานปาร์ตี้วันที่ 1 พ.ย.
แต่ซาวเสียงส่วนใหญ่ ไอ้พวกนี้มันบอกว่าไม่ไป ไกลบ้าน
เลยบอกว่าจะมาวันนี้ เดี๋ยวไฟล์ต้นฉบับข้าพเจ้าจะส่งให้อีกทีนะ
งานฉลองแต่งงาน โบว์แอนจัดที่โรงเรียนอนุบาลปทุมธานี
วันงานโบว์ไปถึงช้า (จริงๆก็ไม่ช้านะแขกมาเร็วกันเอง)
แขกมากันตั้งแต่ 5 โมงครึ่ง โบว์ไปถึง 6 โมง แฮร่
แต่ก็ไม่มีปัญหา แม่รับแขกไปก่อน แอนบอกเปิดตัวไม่เท่เลย
เพราะโบว์ลงรถวิ่งถกกระโปรงเข้างาน โบว์ว่าเท่จะตาย 
มาดูในรูปพบว่าเจ้าบ่าวกะแม่เจ้าสาวถ่ายรูปกันไปเยอะมาก
เจ้าสาวมาแล้วคร้าาาา มาช้ายังดีกว่าไม่มานะ 
วันที่ 1 ตอนปาร์ตี้กะเพื่อน ไม่ได้ถ่ายรูปคู่เลย เพราะคนแยะมาก
วันนี้เลยตั้งใจถ่ายมาก ผลออกมาน่าพอใจ รูปคู่แยะมาก 
กับคุณนลินฟ้า (แม่ข้าพเจ้าเอง) วันนี้เจ๊แกเด้งมาก
ที่โบว์ไปช้าเพราะพี่อ้อมแต่งหน้าให้เจ๊แกเนี่ยแหละ
ถัดมาเป็นน้าเมฆและโมนามาเฟีย ไอ้เฟียถ่ายรูปขึ้นชะมัด
วันนี้ 2 แม่ แม่โบว์กะแม่แอนพร้อมใจกันแดงเลย
ปกติโบว์กะแม่และน้าดาวเนี่ย หอมกันตลอดเวลา
วันนั้นเทรนหอมแก้มฮิตกว่าเดิม หอมกันใหญ่เลย
ชอบเซ็ตนี้มาก ดูมีชีวิตสุดๆ พวกไอ้ตั๊ก ข้าว แนน
พอมาอยู่รวมกันเนี่ย ทำให้คนอื่นยิ้มได้จริงๆ ครูโอ๊ะก็เป็นไปกะเค้าด้วย
มีซุ้มหน้างานก็ดีนะ ถ่ายรูปกันสนุกสนานมากเลย
รูปเยอะมากเดี๋ยวมาต่อตอนหน้านะ
งานนี้ก็ไม่มีอะไร โบว์จัดดับพี่บี เมจิกเวดดิ้ง สบายใจหายห่วง
พี่บีเตรียมให้หมดทุกอย่างเลย และอาหารอร่อยมาก ขอบอก 
ถ้าจะนับวันแต่งงานจริงๆ ของโบว์กะแอน ก็ต้องนับวันที่ 9 พ.ย.51
เพราะถือว่าเป็นวันที่แต่งจริงตามหลักศาสนา พิธีกรรม จารีต ศีลธรรมประเพณีเอย
และเป็นวันที่ผู้ใหญ่ของทั้ง 2 ฝ่ายร่วมรับรู้ อย่างเป็นทางการ (เน้นจังเลย ๕๕-แอน)
วันนั้นพวกน้องๆ ที่มาช่วยงานก็มานอนค้างที่บ้านกันตั้งแต่คืนก่อนหน้า
โบว์ตื่นตี 4 แต่งหน้าเองตามยถากรรม ชุดก็แม่ตัดให้เหมือนเคย
แอนใส่เสื้อชมพูสีแปร๋นแหลน
มีแต่คนบอกว่า รับรองสีเสื้อเจ้าบ่าวไม่เหมือนใครในประเทศไทยแน่ๆ
พอตี 5 กว่าๆ แม่ก็ให้ไหว้เจ้า ไหว้บรรพบุรุษและศาลพระภูมิหน้าหมู่บ้าน
คอนเซ็ปต์เดิมคือ แค่พ่อแกแม่ฉันก็พอ มากันน้อยๆ จะได้ไม่รุงรังและหลายเรื่อง
แต่ไปๆ มาๆ ก็เบรกแตก ญาติโยมมากันเต็มบ้าน นับได้ 30-40 คนได้มั๊งเนี่ย 
6 โมงเช้าก็ไปนิมนต์พระมาที่บ้าน อู๋ฟ้าถ่ายรูปให้เหมือนเคย
ตอนตักบาตรไม่ต้องห่วงเรื่องมือใครอยู่บนมือใครอยู่ล่าง
เพราะหลวงพ่อบอกว่า ไม่ต้องเกี่ยงกัน คนนึงถือบาตรคนนึงตักข้าว
คนจะเป็นสามีภรรยากันมันต้องช่วยเหลือกันคนละหน้าที่ ไม่ใช่มาแย่งกันเป็นใหญ่
(แนวความคิดแบบนี้ถูกใจผมมากครับ หลวงพ่อวัยรุ่นดี-แอน)
สรุปโบว์เลยจับทัพพีคนเดียวเลย [อ่านต่อ →]
ตอนไปกระบี่กะเพื่อนพี่น้องในฟอนต์เมื่อเดือนมีนาที่ผ่านมา
ก็กะว่าจะถ่ายมิวสิกคู่กันสองคน โดยร้องเพลง “ดาหลา”
แล้วก็ไม่ว่าจะไปไหน ไปกินเตี๋ยวกินติมที่ไหน
ก็ “ว่าจะ” ถ่ายเราสองคนยืนตัวเล็กๆ แล้วขยับปากร้องเพลงกัน
แล้วเอามาตัดต่อให้มันหลากหลายๆ หน่อย
ที่ไหนได้พอแกะแผ่นออกมาดู เฮ้ย ทำไมมันดูน่าเบื่อขนาดนี้เนี่ย
นึกถึงตอนที่เราไปดูพรีเซนต์งานแต่งตามโรงแรมของเพื่อนหรือพี่แต่ละคน
พอถึงตอนดนตรีพรีเซนต์ขึ้นฉายบนจอเนี่ย แขกก็จะเริ่มคุยกัน
และอาศัยจังหวะตอนที่ไฟมันหรี่นั้น ตักกุ้งในจานกินซะเลย! (นิสัยส่วนตัว :30:)
เออเนอะ.. ทำไมพรีเซนต์มันต้องย้าวยาว และโรแมนติกเว่อร์ซะขนาดนั้น
ในเมื่อในชีวิตจริงเราก็ไม่ได้จะต้องย้อนรำลึกความหลังหรือซึ้งอะไรกันมากมาย
ดังนั้นโครงการที่ว่าจะทยอยถ่ายภาพคู่ร้องเพลงแล้วเอามาตัดต่อเรียงกันจึงพับไป
เปลี่ยนเป็นการเล่าเรื่องด้วยการ์ตูนแทน และหาวิธีหลอกบังคับให้คนตั้งใจดูให้ได้
ไอ้วิธีคิดแบบนี้นี่ ดูแล้วเหมือนทำเว็บส่งลูกค้ายังไงก็ไม่รู้สิ
แต่คิดได้ก็คิดไป ตอนนั้นพอจะทำเข้าจริงๆ ก็ไม่ค่อยมีเวลาแฮะ!
เพราะยิ่งใกล้งานแต่งเท่าไหร่ งานเว็บก็ดันยิ่งกระชั้นเข้ามาเหมือนกัน
เลยต้องแบ่งไปทำงานหาเงินก่อน จนมาถึงช่วงท้ายๆ ใกล้ๆ งานแต่งแล้ว
ก็เลยค่อยมานั่งอัดเสียง(ไม่กล้าอัดตอนคนอยู่เยอะๆ ด้วย.. เขิน)
แล้ววาดการ์ตูนลงไป ออกมาเป็นพรีเซนต์แนวการ์ตูนสารคดีสั้นๆ
แค่ ๓ นาทีก็จบแล้ว เห็นมะ สั้นจริงๆ
ระยะเวลาเท่านี้นี่วัดจากความอดทนในการตั้งใจดูของตัวเองล้วนๆ เลยนะครับ
และแล้ว พอเสร็จสรรพ ก็ออกมาเป็นแบบนี้ครับ!
เวอร์ชันที่เปิดในงานวันที่ ๑ จะไม่มีภาพปิดท้ายนะครับ เป็นจอสีดำเฉยๆ
เพราะเพิ่งมาเพิ่มเอาในวันที่ ๙ (ถ้าดูแล้วจะรู้เอง)
ซึ่งผลตอบรับออกมาดีมากทั้งสองงาน โดยเฉพาะวันที่ ๙
ตอนเปิดดูกัน เห็นน้องโมนาหัวเราะชอบใจออกนอกหน้า ตอนฉากมาริโอ้
แค่นี้ก็คุ้มแล้วววว 
© bow • iannnnn. ขอบคุณ WordPress