bow • iannnnn สิ่งที่สวยงาม อยู่ในคำถาม อยากให้รู้ใจ ว่าเธอคือคนเดียวที่ฉันจะถามเธอ… ♪

โรงงานผลิตการ์ด

ด้วยความประหยัด (แม่แอน)… ล้อชื่อแม่ซะงั้น
โบว์กะแอนตัดสินใจว่าจะเอางบที่สั่งทำการ์ดใบละ 40 บาทไปทำอย่างอื่น
เราเลยตกลงทำการ์ดกันเอง (เรื่องของเรื่องไม่มีตังค์)
ขั้นตอนไปอัดโฟโต้แล้วมาเม้าท์ด้วยสเปรย์กาวตามที่แอนเคยทำ นี่ๆ
เนื่องจากมันเยอะ ตั้ง 700 ใบแน่ะ โบว์แอนทำไม่ไหว
ก็เลยระดมพรรคพวกมาช่วยกันเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน
ที่ออฟฟิศเลยกลายเป็นโรงงานผลิตการ์ด

ทำกันด้วยความรวดเร็วมาก นังเอพ่นกาวกระจาย เหนียวมาก

ขอบคุณเพื่อนๆ น้องๆ ทุกคนมากนะคะ
เอ นัท แตน จักรี คิ้วหนา บี นังเกด โต อุ้ย รักทุกคนนะ
ปล.น้องแหน๋น ถึงจะมาไม่ได้แค่มาช่วยพิมพ์ชื่อให้ทั้งหมดเลย น่ารักจัง

นี่เป็นการ์ดอวยพรงานแต่งใบแรกในชีวิตของผม

เมื่อเช้าเดินออกไปหน้าบ้าน ก็พบว่าตู้จดหมายมีซองกระดาษยัดไว้หนึ่งซอง
ทีแรกคิดว่าเป็นโฆษณาขายของจากห้างที่เผลอไปกรอกที่อยู่ให้เขาไว้ซะอีก
ที่ไหนได้พอหยิบออกมา ก็เห็นประทับตรา AIRMAIL และมีแสตมป์ที่ไม่คุ้นตา
โอ้ว ของนอกนี่หว่า!

พอแกะดูก็เห็นการ์ดอวยพรใบเบ้อเร่อ (ลองเทียบกับขนาดกำแพงข้างหลังดู)
ข้างในมีตัวการ์ตูนน่ารักงุงิ พลิกดูอีกด้านก็พบคำอวยพรที่เขียนด้วยปากกา
ใจความข้างในบอกว่า “นี่เป็นการ์ดอวยพรงานแต่งใบแรกในชีวิตของผม..”
ครับ.. ตั้งแต่เกิดมา ผมเองก็เพิ่งเคยได้รับการ์ดอวยพรแต่งงานเหมือนกัน
แล้วก็ตามด้วยข้อความอีกสองสามย่อหน้า ตามด้วยจุดๆๆ…. ไปจนหน้าสุดท้าย
เจ้าของลายมืออ้างว่า “ไม่รู้จะเขียนอะไรดี” เลยใส่จุดๆๆ ไปให้มันเต็มทุกหน้า
(ถ้าเป็นผมจะอวยพรผู้ชายด้วยกันก็คงไม่รู้จะเขียนอะไรดีเหมือนกันแฮะ)
เอ๊ะ หรือว่าการที่ใส่จุดๆๆ ให้ครบทุกหน้านี่เพราะกลัวผมจะเอาไปใช้ต่อวะ

หน้าสุดท้าย เจ้าของลงชื่อ.. mk (ชื่อเดียวกับร้านสุกี้ที่ไปกินบ่อยๆ ตรงโลตัส)
ผมอ่านแล้วก็ยิ้ม ยิ้มแล้วก็ส่งให้โบว์ แล้วก็เอามาดูเองอีกรอบ แล้วก็ยิ้ม…
ก่อนจะเก็บใส่ซองอีกครั้ง ก็ลองเอานิ้วโป้งถูๆ ตรงหน้าที่เป็นตัวการ์ตูน
โอ้ว.. กากเพชรร่วงกระจาย
ขอบคุณครับ mk
ขอบคุณสำหรับไมตรีอันน่ารักครั้งนี้ครับ ..ไว้แต่งงานเมื่อไหร่บอกด้วยนะ
จะได้ส่งกากเพชรไปเยอะๆ

แบบร่างปกสมุด”ของชำร่วย”

คิดและเถียงกันตั้งนานว่าจะเอาของชำร่วยเป็นอะไรดี
แต่สิ่งที่โบว์กับแอนคิดตรงกันคือ เราอยากได้ของชำร่วยที่ใช้ประโยชน์ได้และคนรับก็ดีใจ
เพราะเวลาไปงานแต่งชาวบ้านทีไร ของชำร่วยส่วนใหญ่ที่ได้มาไม่เคยเก็บไม่เคยได้ใช้
ทิ้งซะทุกที ไอ้พวกเทียนหอม พวงกุญแจ ตุ๊กตาดินเผา อะไรเทือกๆ นี้
คิดมาหลายอย่าง แรกๆ เลยจะเอาแม็กเน็ตติดตู้เย็นแต่ว่าก็นะ ก็ดูไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่
จนแอนมาได้ไอเดียว่าจะทำเป็นกิฟท์เซ็ตโปสการ์ด ทำโปสการ์ด 9 ใบ
แล้วจัดเป็นชุดๆ ทำแพ็กเก็จให้ดูดี มูลค่ามันก็จะเยอะ ใช้ประโยชน์ได้ ต้นทุนการผลิตก็ไม่แพง
แต่พอเอาไปบอกแม่ แม่บอกว่าแถวบ้านเค้าก็ไม่มีใครใช้นะ ได้ไปก็ทิ้งเหมือนกัน
ของชำร่วยโปสการ์ดของแอนเลยโดนคุณนลินฟ้าปัดตกไป
(โบว์ก็คิดเหมือนแม่แหละแต่ไม่อยากขัดใจแอน สม)
คิดไปคิดมาเลยลงตัวกับไอเดียสมุดโน้ต เพราะผู้ใหญ่ก็เอาไปใช้ได้
เด็กก็เอาไปใช้ได้ แถมยังได้ออกแบบด้วย ที่สำคัญสมุดโน้ตของเรามูลค่าเกินกว่าต้นทุนจริงๆ
เพราะว่าโบว์กะแอนไปได้โรงพิมพ์ที่ดีและถูกมากๆ
สมุดโน้ตขนาดที่จะทำไปถามที่พาหุรัด โอ้แม่เจ้า ตีราคาเล่มละ 100 กว่าบาทแน่ะ
(ขอบคุณน้องแนน ไอ้แนน ที่ช่วยเหลือทั้งเรื่องโรงพิมพ์และการติดต่อนะจ๊ะ
แถมเมื่อวันก่อนยังมานั่งพิมพ์รายชื่อแขกให้อีก ขอบใจมากจ๊ะน้องเลิฟ)
คุณปรัชญาเค้าออกแบบเรียบร้อยแล้ว
ทั้งหมดมี 4 ลาย แต่นี่ถ่ายมาโชว์แค่ 3 ลาย ของจริงจะใหญ่กว่านี้
อยากเห็นจังเลย ว่าเสร็จแล้วจะเป็นยังไง
สั่งไป 1,000 เล่ม แต่แขกของคุณหญิงแม่ตอนนี้ก็ปาไป 700 คนแล้ว
อ๊ากกกกกกกกกกก
ขอให้เหลือทีเถอะ อยากเอาไว้ใช้เองบ้าง

แอนทำการ์ดแต่งงาน

วันนี้คุณปรัชญานั่งประดิษฐ์การ์ดเอง
เตรียมไปแจกเพื่อนที่ Stu45 ในงานแต่งบีเต้ยที่อุดร