อภินันทนาการเซ็ตนี้ร้านคุณนลินฟ้าห้องเสื้อดัง ย่านปทุมธานี
เจ๊นลินเนี่ยแม่ข้าพเจ้าเอง เจ๊แกใจดีตัดชุดสำหรับสาวๆ โต๊ะลงทะเบียน
และสาวๆ ชนชั้นแรงงานที่จะมาถูกใช้งานในแต่งงานของโบว์กะแอน

คนแรกคือน้องอัจ (ว่าที่ลูกสะใภ้แม่เค้า) คนนี้กิตติมศักดิ์แม่ตัดให้ 2 ชุดเลย
น้องอัจนี่ให้นั่งสวยยืนสวยอยู่ที่โต๊ะลงทะเบียน หุ่นดีสุดๆ ขอบอก
ตอนแอนถ่ายรูปนี่มือสั่นเลยออกแนวหื่นยังไงไม่รู้

คนที่ 2 คือยัยส้ม ของแกชุดซ้ายล่างนะยะ
ส้มนี่โบว์กะแอนจะให้ไปช่วยเป็นพิธีกรวันผู้ใหญ่คู่กับสนุกเกอร์
ส่วนงานวันเพื่อนก็ให้มันแด๊ะแด๋ช่วยรับแขก สลับกับโต๊ะลงทะเบียน

คนที่ 3 ยัยฟ้า ฟ้านี่ให้เป็นตากล้องด้วยทั้ง 2 วันคู่กะอู๋
ยัยนี่ ท่าจะมีปัญหาที่สุด เป็นแม่ค้าเสื้อซะเปล่าวัดตัวไม่เป็น
วัดผิดวัดถูก แม่ถึงกับบอกว่าอะไรกันเนี่ย
คาดว่าชุดของฟ้าคงมีปัญหาที่สุด ไปแก้เองนะ
สังเกตว่านางแบบใส่แล้วหลวมมาก

สองสาวดูโอ เกดโอ๊ะ สแตนบายโต๊ะลงทะเบียนตลอดเวลานะจ๊ะน้อง
ทั้ง 2 วันเลยนะ เรื่องของเรื่องถ้าไม่ให้เกดอยู่โต๊ะลงทะเบียน
เกรงว่าอาหารที่ให้แขกกินจะไม่พอว่ะ ต้องป้องกันไว้ก่อน

ให้ยัยเกดลองทำท่า “ดาวกระจาย”
เพราะชุดของเกดแม่เอาแบบมาจากพิธีการรายการดาวกระจาย
งานนี้จับครูโอ๊ะสาวหมวยมาเสียคน จับใส่เกาะอกซะเลย

ส่วน 2 ตัวนี้ให้ทำหน้าที่อะไรดีหว่า
วันนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวมาอัปใหม่นะ ของชำร่วยได้แล้ว
เดี่ยวอีกวันสองวันเอามาโชว์นะ ไปล่ะจ้า

รักเตงเน้อ เย่ๆ

เมื่อปลายปีที่ (ธันวา 50) ขับรถไปไหนกันก็ไม่รู้ แล้วคุยกันเรื่องบีกับเต้ย
มันจะหมั้นกันเดือนหน้า แล้วก็จะแต่งกันเดือนสิงหา… เฮ้ยไรว้า
บีเนี่ยเป็นเพื่อนรักโบว์ ซึ่งโบว์กะแอนเป็นพ่อสื่อแม่สื่อให้เป็นแฟนกับเต้ย

อะไรกันเนี่ย ได้ไงเนี่ย คบกันที่หลังเราแล้วจะมาแซงได้อย่างไร
แอนเลยชวนว่า เราแต่งกันเลยไหม แต่งมันเดือนหน้าเลย (ม.ค.51)
คุยกันไปคุยกันมา โบว์ก็เขินไปเขินมา สรุปว่าเราคงต้องแต่งกันได้แล้วแหละ
งั้นแต่งปลายปี 51 เลย เนี่ยแหละบทสนทนาขอแต่งงานของแอน

เรา 2 คนคบกันมานานแล้ว 8 ปีแล้วเนี่ย
ไอ้เรื่องขอแต่งงานแบบในละคร คุกเข่าท่ามกลางบรรยากาศโรเมนติกก็คงไม่มี
ไอ้ครั้นแอนจะเอาแหวนแต่งงานซ่อนไว้ในไอติมแบบพระเอกเกาหลีก็คงไม่ดีแน่
เพราะโบว์คงตะกละ กินแหวนลงท้องเป็นแน่แท้ (โบว์บ้ากินไอติมมากครับ/แอน)
แต่ขนาดว่าไม่ได้ขอแต่งงานโรแมนติกขนาดนั้น โบว์ก็เขินแทบแย่เหมือนกันนะเนี่ย

“แค่มองดอกไม้แล้วยิ้ม บอกเธอด้วยรอยยิ้มว่ารักเธอหมดใจ
แต่ฉันกลับดอกไม้เป็นพันธุ์อะไร มันมาจากไหน
แค่มองดูฝนก็เพ้อ บอกเธอคู่กับฉันแล้วร้องไห้ออกมา
แต่ฉันกลับมองดูฟ้าที่มีหยาดฝน บนความสงสัย
ก็เป็นแบบนี้ตั้งนาน ต่างกันตรงที่หวานลึกซึ้งไม่เหมือนกัน
ก็เป็นแบบนี้ทุกวันอย่างนั้น…

ถึงเราจะแตกต่าง แต่ก็มีบางอย่างที่เรานั้นมีเหมือนกันนะ
ก็ทุกคืนและทุกวันมีแต่รัก… ฮู วา ฮู วา
ถึงเราจะแตกต่าง แต่ใจเราไม่เคยห่างจากกันสักนาที
ก็เพราะมีแต่คำว่ารักที่อยู่ในหัวใจ”