ถ้าจะนับวันแต่งงานจริงๆ ของโบว์กะแอน ก็ต้องนับวันที่ 9 พ.ย.51
เพราะถือว่าเป็นวันที่แต่งจริงตามหลักศาสนา พิธีกรรม จารีต ศีลธรรมประเพณีเอย
และเป็นวันที่ผู้ใหญ่ของทั้ง 2 ฝ่ายร่วมรับรู้ อย่างเป็นทางการ (เน้นจังเลย ๕๕-แอน)

วันนั้นพวกน้องๆ ที่มาช่วยงานก็มานอนค้างที่บ้านกันตั้งแต่คืนก่อนหน้า
โบว์ตื่นตี 4 แต่งหน้าเองตามยถากรรม ชุดก็แม่ตัดให้เหมือนเคย
แอนใส่เสื้อชมพูสีแปร๋นแหลน
มีแต่คนบอกว่า รับรองสีเสื้อเจ้าบ่าวไม่เหมือนใครในประเทศไทยแน่ๆ
พอตี 5 กว่าๆ แม่ก็ให้ไหว้เจ้า ไหว้บรรพบุรุษและศาลพระภูมิหน้าหมู่บ้าน
คอนเซ็ปต์เดิมคือ แค่พ่อแกแม่ฉันก็พอ มากันน้อยๆ จะได้ไม่รุงรังและหลายเรื่อง
แต่ไปๆ มาๆ ก็เบรกแตก ญาติโยมมากันเต็มบ้าน นับได้ 30-40 คนได้มั๊งเนี่ย

6 โมงเช้าก็ไปนิมนต์พระมาที่บ้าน อู๋ฟ้าถ่ายรูปให้เหมือนเคย

ตอนตักบาตรไม่ต้องห่วงเรื่องมือใครอยู่บนมือใครอยู่ล่าง
เพราะหลวงพ่อบอกว่า ไม่ต้องเกี่ยงกัน คนนึงถือบาตรคนนึงตักข้าว
คนจะเป็นสามีภรรยากันมันต้องช่วยเหลือกันคนละหน้าที่ ไม่ใช่มาแย่งกันเป็นใหญ่
(แนวความคิดแบบนี้ถูกใจผมมากครับ หลวงพ่อวัยรุ่นดี-แอน)
สรุปโบว์เลยจับทัพพีคนเดียวเลย Continue Reading →

แอนเป็นผู้ชายที่ไม่ชอบแต่งตัว และไร้ซึ่งเครื่องประดับใดๆ ติดตัว
นาฬิกาไม่ใส่ สร้อยก็ไม่ใส่ คือไม่ใส่อะไรเลย
โบว์ก็รู้อยู่แล้วว่าถึงแต่งงาน แอนก็คงไม่ยอมใส่แหวนแหวนแต่งงานแน่ๆ
โบว์กล่อมมาตั้งหลายเดือนจนแอนตกลงยอมจะใส่
แต่ข้อแม้ว่าไม่เอาแหวนเพชร เอาแบบเรียบๆ ที่สุด (ดีแล้วจะได้ไม่เปลือง)
เลยลงตัวเป็นแหวนทองคำขาวแบบเกลี้ยงๆ วงนี้

แหวนแต่งงานของโบว์ที่สั่งไว้เสร็จแล้ว
วันก่อนโบว์ไปรับมาแล้ว (แอนแอบบ่นว่าแหวนวงนึงซื้อฟีโน่รุ่นท็อปได้เลย)
แบบออกมาน่ารักสมใจโบว์ จริงๆไม่มีอะไรมากเพราะว่าโบว์อยากได้แบบเรียบๆเลยเลือกแบบนี้
แต่รู้สึกว่าจะผอมลงเลยหลวมไปหน่อย สงสัยต้องแก้ให้เล็กลงอีกหน่อยแล้ว
ที่สำคัญคือ แอนไปรับแหวนด้วย โบว์เลยมัดมือชกและกล่อมแอนให้ใส่แหวนแต่งงานได้แล้ว
เลยสั่งที่ร้านเค้าไปอีกวงนึงเป็นแหวนของแอน เดี๋ยวเดือนหน้าได้แล้วจะเอามาโชว์