นิทานเป็นเด็กทารกที่ชอบคุยกับโมบาย

23.05.2012

คราวนี้คราวพ่อเขียนบล็อกบ้าง (เริ่มชินกับการเรียกตัวเองว่าพ่อละ) พอดีแม่ลงไปทำเสื้ออยู่ข้างล่าง ส่วนพ่อทำงานอยู่ชั้นสอง และนิทานนอนอยู่บนฟูก แต่เท่าที่ฟังดูแล้ว ลูกไม่ได้หลับเลยนะเนี่ย นอนคุยกะโมบายอยู่ พ่อเลยมาแอบถ่าย ช่วงนี้นิทานกำลังชอบพูด แต่พูดแบบเด็กทารกนะ คือสื่อสารออกมาด้วยสีหน้าท่าทางเก่งมาก เริ่มมีเสียงอ้อแอ้ๆ คุยนั่นนี่ มีปฏิกิริยาโต้ตอบกับสิ่งรอบตัวมากขึ้น พ่อมาก็รู้ ยิ้ม เล่นด้วย อ้อ ช่วงนี้พ่อแต่งเพลงให้นิทานฟังบ่อยๆ คือพอต้องคุยกะลูกไม่รู้คุยอะไรดี เลยร้องเพลงดีกว่า แล้วแต่ละเพลงก็ง่ายๆ แค่มองสิ่งรอบๆ ตัว เช่นตุ๊กตา เตียง โต๊ะ เก้าอี้ โมบาย แล้วหาคำอะไรมาผูกสัมผัสกัน ร้องเป็นทำนองซ้ำๆ ก็ได้ออกมาเป็นเพลงแล้ว เช่น แต่งเพลงหลอกลูกให้หัวเราะมาเป็นสิบแล้วครับตะกี้ เป็นเพลงง่ายๆ เช่น “นิทานตัวน้อยๆ แก้มย้อยๆ เป็นพวงๆ” (จบ) — ไอ้แอนนนนน (@iannnnn) May 22, 2012 เพลงหลังอาบน้ำลูก เพิ่งแต่งตะกี้: “เช็ดตัวเช็ดหัวเช็ดหู เช็ดจู๋จู๋ ไม่มี ไม่มี” (จบ) — […]

ความสามารถพิเศษของนิทาน

31.03.2012

เมื่อกี้แม่โบว์ให้นมคุณลูกอายุ 17 วันอยู่ แล้วขอแว้บไปเข้าห้องน้ำ พ่อแอนก็เลยรับอาสาเอามาอุ้มดูแลไปพลางๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ลองจับพลิกคว่ำพลิกหงาย หาวิธีอุ้มแบบแปลกๆ ดู เช่นเอามาวางบนพุง ซบไหล่ ฯลฯ เลยค้นพบโดยบังเอิญว่าถ้าเราจับมือนิทานทั้งสองข้าง เธอก็จะอ้าปาก (รอกินนม) ..ซึ่งน่ารักมาก! โอ้ว เจ๋งสิครับ ลองทำเล่นหลายครั้งก็พบว่าไม่ได้เป็นแค่เหตุบังเอิญครับ นิทานมีรหัสแบบนี้จริงๆ โบว์ออกจากห้องน้ำมาก็เลยใช้ให้หยิบกล้องมาถ่ายคลิปซะหน่อย ผลคือได้คลิปนี้มา.. FAIL ลูกตูของแท้เลยสินะ

ยินดีต้อนรับสู่โลก ♥

15.03.2012

บล็อกนี้ผม (แอน) เป็นคนเขียนเอง เนื่องจากโบว์ยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้อยู่เลย เลยแอบมาเขียนตอนดึกๆ แบบไม่ได้บอกกันเลยนะเนี่ย กะว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเปิดให้ดู เรื่องของเรื่องก็คือ วันที่ 14 มีนาคม 2555 ที่เพิ่งผ่านมานี้ เป็นวันที่ทุกอย่างของเราจะไม่เหมือนเดิมไปตลอดกาล ไม่ใช่แค่เป็นวัน Pi Day (เพราะเวลาเขียนวันที่ ฝรั่งบางประเทศเขาเรียงตัวเลขเดือนก่อนวัน ก็เป็น 3.14) และวันเกิดไอน์สไตน์เท่านั้น แต่มันยังเป็นวันเกิดลูกของเราทั้งสองคนอีกด้วย ยินดีต้อนรับนิทานสู่โลกครับ! เอ้อ เอ่อ.. แบบ พอมาเปิดบล็อกเพื่อจะเขียนเล่าอะไรต่อมิิอะไรแล้วก็นึกไม่ออกจริงๆ ครับ คือเรื่องมันเกิดขึ้นเยอะไปหมด จนไม่รู้จะเรียบเรียงยังไงดี ทั้งที่จริงการที่มีคนเกิดมาเพิ่มบนโลกสักคนมันก็เป็นแค่สิ่งธรรมดาๆ ที่มีมานับหมื่นๆ แสนๆ ปีแล้ว แต่พอคนคนนั้นเป็นลูกของเรา มันก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยสักนิด โอเค ของจริงมันก็ไม่ได้ซึ้งน้ำตาไหลแบบในโฆษณาประกันชีวิตต่างๆ หรือสารพัดสื่อที่จะบิ๊วให้เราอินอะไรหรอก แต่มันก็มีเรื่องมากมายที่อยากจะค่อยๆ ลำดับ แต่ด้วยความเยอะของตัวเองเลยจัดความสำคัญไม่ถูกจริงๆ เอาเป็นว่า ดูคลิปไปก่อนละกันครับ นี่แหละ “เด็กหญิงนิทาน” ลูกของเรา ทำมากับมือ (กับอย่างอื่นด้วย) ขอเล่าเหตุการณ์แบบคร่าวๆ เท่าที่จำได้นะครับ (ขอไม่พิมพ์ไปตัดบรรทัดไปอย่างที่เคยตัวละกัน) วันนี้เราตื่นนอนกันตอนแปดโมงเช้า เพราะหมอนัดให้มาถึงโรงพยาบาลวิภาวดีตอนเก้าโมงครึ่งถึงสิบโมง […]

ปลูกบ้าน: ดอกไม้ประตูแจกัน

22.06.2009

คราวนี้จะเป็นรายละเอียดเกี่ยวกับการก่อสร้างของตัวบ้านนะครับ ขู่ไว้แล้วว่าจะเขียนยาว แกล้งคนที่ชอบอ่านอะไรสั้นๆ ในเน็ตซะเลย (แล้วจะมีใครอ่านไหมเนี่ย) โครงการอารียาที่ถนนเกษตร-นวมินทร์เนี่ย มีอยู่สองแหล่ง แหล่งที่อยู่ติดถนนเลยไม่รู้เขาเรียกอะไร แต่เป็นบ้านเดี่ยวราคาหลักสิบล้าน ส่วนแหล่งที่เรามาจุ้มปุ๊กกันเนี่ย คือวิทยาเขตลาดปลาเค้าครับ (ชื่อไม่เท่เลยว่ะ) ลักษณะบ้านในโครงการนี้เขามี ๓ แบบ ๓ ราคา ตามแต่กำลังทรัพย์ คือแบบบ้านเดี่ยว (เมโทร) แบบตึกแถว* สามชั้น (โมวา) และสองชั้น (คัลเลอร์) *ขอเรียกว่าตึกแถวไปเลยละกันนะครับ จะบุ้ยว่าเป็นทาวน์เฮาส์หรือทาวน์โฮม มันก็ครือๆ กัน คือความต้องการของผมและแฟนก็คือต้องการหาบ้านใกล้ๆ ในย่านนี้แหละ ที่เอามาทำออฟฟิศได้ด้วย ทำร้านเสื้อของโบว์ได้ด้วย และอยู่อาศัยได้ด้วย โดยมองเผื่ออนาคตไว้ทั้งเรื่องการอยู่อาศัย สาธารณูปโภค การศึกษาของลูกเต้าก็ว่าไป โดยชูประเด็นหลักก็คือเวลามีลูกมีเต้า ก็อยากให้สังคมแถวบ้านเป็นสังคมที่น่าคบหาหน่อย เผื่อโตมาจะได้คุยภาษาเดียวกันกับเพื่อนบ้านได้ (นี่เริ่มมีโหมดบังคับลูกแล้วเห็นไหม) ที่สำคัญคือเรื่องความปลอดภัย ซึ่งโครงการนี้ทำได้ดีกว่าที่อื่นๆ ที่ไปดูมา (บางโครงการมีประวัติถึงขนาดที่มีป้อมยามก็แล้ว แต่ก็ยังมีโดนยกเค้าทั้งหลังเลยนะ!) ส่วนการเดินทางนี่ไม่ได้ซีเรียสเท่าไหร่ เพราะทำงานอยู่กับบ้านเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่พอความต้องการที่จะเปิดเป็นร้านด้วย และสำนักงานด้วย ก็เลยต้องเดินทางง่ายหน่อย เป็นงั้นไป.. ระดับราคาที่เล็งเอาไว้ช่วงๆ ๓ ล้านบาทกว่าๆ […]